„Poza podręcznik – poznaj swojego wieszcza.”

Urszula Nakielska

„Poza podręcznik – poznaj swojego wieszcza.”

W środę 28. listopada 2018 roku klasa 2a wraz wybrała się do Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza. Z racji, iż epokę romantyzmu klasa zaczęła omawiać już na początku roku szkolnego, wszyscy postanowili dowiedzieć się czegoś więcej o prekursorze i wielkim twórcy polskiego romantyzmu.
Pierwszym etapem zwiedzania była wystawa artysty Stasys’a Eidrigevičius’a. Uchwycił on w czarno-białych barwach Litwę, z drugiej połowy XX wieku, tym samym próbując przenieść się na Litwę uchwyconą w utworach A. Mickiewicza. Zaprezentowano tu również nigdy nieopublikowane ilustracje do ballad Mickiewicza oraz „Smutki” czyli smutne twarze wykonane z korzeni pozostałych po budowie domu Stasys’a.
Następnie przeszliśmy do pomieszczenia z obrazami i przedmiotami A. Mickiewicza, takimi jak kufer, który dostał od swojej matki czy fotel. Przewodnik szczegółowo streścił życiorys artysty oraz opowiadał o nim wiele ciekawostek. Okazało się, że wspomniany kuferek jest szczególnie cenny jako symbol podróżniczego życia naszego wieszcza.
Ostatnim i najciekawszym etapem zwiedzania była ekspozycja „Adam Mickiewicz 1798- 1855”. Jest to wystawa ukazująca prywatną stronę poety – jego środowisko, rodzinę i działalność. Znajduje się tam wiele portretów – zarówno A. Mickiewicza jak i jego rodziny i przyjaciół, oryginalnych rękopisów, np. fragmentu z „Pana Tadeusza”, a nawet pióro którym pisał oraz meble z rodzinnego domu. Był też portret Andrzeja Towiańskiego, którego Koło Sprawy Bożej tak silnie utrwaliło ideę mesjanizmu w polskim romantyzmie. Ekspozycja mieściła się w czterech pokojach i w każdym z nich został przedstawiony inny etap życia poety.
Podsumowując, wycieczka była bardzo dobrą odskocznią od zajęć w szkole oraz dobrym przygotowaniem do matury. Poznanie A. Mickiewicza także z innej niż „podręcznikowej” strony okazało się interesującym przeżyciem.
Natalia Szczepańska kl. 2A

„Podróż w czasie. Muzeum PRL.”

Urszula Nakielska

„Podróż w czasie. Muzeum PRL.”

26 listopada udaliśmy się do muzeum „Czar PRL”, które przeniosło nas do okresu PRL. Budynek całego obiektu był bardzo niepozorny, wręcz obskurny. Prowadziła do niego mała, wąska uliczka wyłożona kamieniami (tzw. kocimi łbami) pewnie jeszcze przed wojną. Natomiast kamienica, w której znajdowała się wystawa, wtapiała się w otoczenie w ten sposób, że całość tworzyła specyficzną atmosferę do naszej podróży w czasie.
Pomieszczenie, które zwiedziliśmy było niewielkie, ale doskonale oddawało czasy PRL. Przy wejściu przywitała nas miła pani przewodnik. Miała ona niezwykłe poczucie humoru. Przedstawiła nam ideę muzeum, nie zanudzając nas przy tym. Dzięki niej zobaczyliśmy, jak wyglądało życie mieszkańców Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, czyli Polski z okresu komunizmu. Poznaliśmy też gabinet sekretarza Partii oraz poznaliśmy techniki działań i cele ówczesnej opozycji.
Widzieliśmy również wiele eksponatów, którymi były oryginalne przedmioty codziennego użytku w tamtych czasach. Zaskoczyło nas, jak świetnie Polacy radzili sobie w tak trudnych warunkach życiowych. Brakowało wówczas często odpowiedniej ilości jedzenia, wielu urządzeń, sprzętów domowych czy nawet najbardziej podstawowych artykułów higieny (dlatego wymyślono wtedy na przykład zastępczy papier toaletowy albo wyroby czekoladopodobne). Olbrzymim kłopotem była za mała ilość mieszkań i niewielka przestrzeń mieszkalna. Sprawiło to, że zaczęliśmy bardziej doceniać to, co mamy.
Wycieczka była bardzo ciekawa i świetnie się na niej bawiliśmy. Skorzystaliśmy z budki telefonicznej z tamtego okresu. Mogliśmy na chwilę zamienić się w kierowców motoroweru Komar, a nawet przymierzyć płaszcze z epoki, no i słynne buty Relaxy… Niektórzy z nas kupili w stylizowanym sklepiku nawet słodycze i oranżadę, taką, jak za czasów PRL.

Olga Zakrzewska kl. 3/3

„Omoiyari czyli Obrazki z Japonii!”

Urszula Nakielska

„Omoiyari czyli Obrazki z Japonii!”

Uczniowie CXXXVII LO z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Roberta Schumana w Warszawie uczestniczyli w II edycji zajęć  „Zwrotnik Kultury – Akademia Animatorów w Muzeum Azji i Pacyfiku”. Pod kierunkiem naszego anglisty i zarazem japonisty, pana Tadeusza Jaworskiego, przygotowali oni niezwykle ciekawy film o współczesnym Kraju Kwitnącej Wiśni.

Fabularyzowany dokument pod tytułem „Co za kraj: Obrazki z Japonii – Maski widzialne i niewidzialne” miał swoją premierę 26 listopada 2018 roku. Zrealizowało go łącznie około 45 uczniów. Zdjęcia powstawały w różnych plenerach warszawskich, a także na terenie szkoły. Sam montaż zajął prawie dwa tygodnie. Jednak produkcję filmową poprzedzały warsztaty tematyczne, konsultacje, które zaczęły się już pod koniec września.

By stworzyć fabularyzowany dokument możliwie mocno osadzony w japońskich realiach, uczniowie w dużej mierze wypowiadali się w języku japońskim (na ekranie pojawiały się napisy polskie) – ukazując wybrane aspekty życia społecznego i obyczajowości. Poprzez udział w scenkach rodzajowych oraz komentarze narratorów, uczniowie przekazywali wiedzę o Japonii, wyjaśniając nietypowe dla zachodniej kultury przykłady zachowań oraz ich genezę .

Jako punkt wyjścia dla nieco satyrycznego odcienia fabuły wybrana została wyjątkowa  powszechność noszenia masek w miejscach publicznych, co było okazją do ukazania jednej z zasadniczych cech mentalności Japończyków – troski o harmonijne relacje w społeczeństwie i w grupie.

Cecha dążenia do harmonii oraz motyw masek – tym razem niewidzialnych – przewijały się także w drugiej części filmu w kolejnych dialogach, scenach i komentarzach, ukazujących pedantyczną i niezwykle kurtuazyjną obsługę klienta, pracowitość: m.in. uznawanie nadgodzin za normę czyli gotowość do poświęcenia się dla grupy. Komentarze aktorów i narratorów podkreślały też bardziej „ludzką” twarz Japonii – tłumacząc, że przyjęte konwencje zachowania i etykieta nie wykluczają przecież prawdziwej życzliwości.

Wreszcie symbol relacji społecznych: pojęcie „omoiyari” – tłumaczone jako wzajemna spolegliwość i samodyscyplina – ukształtowane zostało częściowo przez trudne warunki naturalne, ale także pod wpływem konfucjanizmu i innych prądów kulturowych. Podkreśla to mentalność Japończyków – duch współpracy i solidarności, lojalność wobec grupy i kraju, pragmatyzm  i efektywność pracy, poczucie wyjątkowości narodowej ukształtowanej przez narodową religię „shinto”…

Na premierze filmu  widownia była zapełniona po brzegi. Tuż po ostatnim ujęciu zagrzmiały oklaski, a jego młodzi twórcy usłyszeli słowa pochwały i gratulacje. „Obrazki z Japonii” okazały się świetnym połączeniem edukacyjnej przygody, integracji i dobrej zabawy. Brawo! Czekamy już na kolejny film! Jikai wo tanoshimi ni mata ne!

Poniżej link do filmu:

https://drive.google.com/file/d/10qbFSA0I0Vp0oBLNV-vpq5EX4NLXSygc/view?ts=5bfc1f3a

Wręczenie dyplomów DSD I

Urszula Nakielska

Wręczenie dyplomów DSD I

23 listopada w naszym liceum był szczególnym dniem, ponieważ pani dyrektor wręczyła uczniom Niemieckie Dyplomy Języka Niemieckiego (Deutsches Sprachdiplom I).

Otrzymanie dyplomu było uwieńczeniem trzyletniej pracy uczniów i nauczycieli, którzy włożyli dużo pracy i wysiłku, aby osiągnąć tak wysoki poziom języka.

Pani dyrektor serdecznie pogratulowała uczniom sukcesu i życzyła im wytrwałości w dalszej nauce języka niemieckiego.

Warto wspomnieć, że w naszym liceum uczniowie mogą kontynuować naukę języka niemieckiego i przygotowywać się do drugiego stopnia egzaminu DSD, tym razem na poziomie B2/C1.

Uzyskanie Niemieckiego Dyplomu Językowego – Deutsches Sprachdiplom II jest świadectwem doskonałej znajomości języka niemieckiego, przepustką na wszystkie wyższe uczelnie w Niemczech oraz zwiększa szanse na zatrudnienie na polskim i europejskim rynku pracy.
Aneta Kmiecik

„Luxtorpeda i … Wystawa na 100-lecie wolności”

Urszula Nakielska

Samochód, który można rozłożyć i złożyć jednym kluczem? Karabin, którym można pokonać czołg? Samoloty bijące światowe rekordy? Luxtorpeda, która była czymś więcej niż dzisiejsze Pendolino… I to nie wszystko!

O tym, jakie były osiągnięcia techniczne, cywilizacyjne Polaków w czasach II RP, opowiadała specjalna wystawa historyczna przygotowana przez licealistów ze 137 LO pod kierunkiem pana Michała Szwedo. Jej prezentacja wpisuje się w działania związane z obchodami 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę. O atrakcyjności wystawy świadczy również fakt, że została ona obecnie zamieszczona w głównej sali konferencyjnej w Urzędzie Dzielnicy Targówek i dostępna jest mieszkańcom Warszawy oraz towarzyszy wydarzeniom organizowanym w urzędzie, np. spotkaniu koordynatorów Warszawskiego Programu Edukacji Kulturalnej, w której wzięli udział nasi nauczyciele.

Wystawa skłania do refleksji nad potencjałem Polski międzywojennej. Nasza ojczyzna po latach zaborów, zniszczeniach I wojny światowej była sukcesywnie odbudowywana, unowocześniana. Realizowano kolejne projekty techniczne, a sam Polacy okazywali się zdolnymi i kreatywnymi  inżynierami, konstruktorami, z których z pewnością możemy być dumni. Ich marzenia, wizjonerstwo  imponują także dziś. Mogą też inspirować współczesnych Polaków do działań, które przyniosą satysfakcję im samym, ale i przysłużą się wielce ojczyźnie.

DZU

  

„Listopadowa noc horroru czyli oswajanie stresu szkolnego.”

Urszula Nakielska

Zwykły dzień szkolny to gwar i szum. Trybiki wielkiej szkolnej maszyny ustawione jak w zegarku  kierują naszym życiem. Dzwonek  odpowiednio dzieli czas.

Ostatnie lekcje, wytęsknione, powoli mijają i szkoła wycisza się, układając się do snu.

Dziś jest inaczej, dzisiaj szkoła  nie śpi … Dziś w szkole, nocą, zaszyci w śpiwory i poduchy, uczniowie klasy 1B oglądają horrory. Ambitnie wybrany repertuar zapewnia odpowiednią dawkę grozy.  Strach jednak nie jest tak wielki, kiedy obok jest  ktoś, kto rozładuje emocje żartem i śmiechem.

Na ekranie strach, a w sali 70 atmosfera radości ze wspólnie spędzanego czasu. Po takiej nocy sprawdzian z matmy już nie będzie takim horrorem.                                                                                                             UMA

„Ślubowanie – święto ojczyzny”

Urszula Nakielska

„Ślubowanie – święto ojczyzny”

Ślubowanie licealistów to deklaracja odpowiedzialności, wierności ideom, zasadom, jakie stoją na straży wolności. To także krok ku dorosłości i tożsamości – stawania się człowiekiem mądrym, wolnym – stawania się Polakiem.

Tego dnia ich uroczyste przystąpienie do szkolnej społeczności zbiegło się z kulminacją obchodów setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Ale czy po 1918 roku o wolność było już łatwiej? Jak wiemy, apokalipsa II wojny światowej, lata komunizmu w Polsce znowu przyniosły potrzebę obrony wolności, znowu Polacy musieli wykazać się wytrwałością, heroizmem… I właśnie o tym mówiła część artystyczna spotkania. W filmowej retrospekcji ukazane zostały losy naszych rodaków od odzyskania niepodległości po 123 latach niewoli po czasy obecne. W fascynującym kolażu zdjęć dokumentalnych, fragmentów znanych dzieł filmowych, reportaży udało się uchwycić kolejne dziesięciolecia XX wieku, by zamknąć projekcję sceną odwołującą się do dzisiaj, do uczniów z Olgierda, do obecnej niepodległości. Filmowi towarzyszyła muzyka na żywo wykonywana przez uczennice naszej szkoły – pod kierunkiem polonisty, pana Michała Nadarzyńskiego. Niezwykłe kompozycje doskonale oddawały nastrój, dramatyzm filmu, a uczniowie zaimponowali swoimi muzycznymi umiejętnościami. W pokaz filmowy wplecione były recytacje wierszy J. Tuwima, K.K. Baczyńskiego i J. Kaczmarskiego, w których również zaklęta była atmosfera tamtych czasów…

Na hali miała też miejsce interesująca wystawa ukazująca dorobek cywilizacyjny II RP. Fotografie, mapy, komentarze prezentowały, jak owocne były wysiłki ówczesnych Polaków, którzy starali się rozwijać odzyskaną ojczyznę.

Tradycyjnie także w naszej szkole, z okazji ważnych wydarzeń, wydana została specjalna gazeta – jednodniówka – „Schum”. Na jej łamach ukazały się artykuły, eseje uczniów, sentencje o wolności, ale i różne ciekawostki i interesujące fakty, notki biograficzne związane z II RP.

Zakończeniem spotkania było zaśpiewanie hymnu państwowego o symbolicznej godzinie 11.11. Zabrzmiał on niezwykle dostojnie, emocjonalnie. Tym razem Mazurek Dąbrowskiego, który wykonali zgromadzeni na hali uczniowie i nauczyciele, pozbawiony był podkładu muzycznego. W setkach głosów, w słowach hymnu państwowego usłyszeliśmy naszą historię, wielkie starania Polaków o odzyskanie utraconej tragicznie wolności. Kolejno w dźwiękach pojawiali się Legioniści, żołnierze księcia Józefa Poniatowskiego, powstańcy listopadowi, styczniowi, ale i zesłańcy, emigranci zmuszeni do porzucenia ojczyzny symbolizują bohaterstwo oraz ofiary, jakie musieli ponieść Polacy na trudnej drodze do wolności. Ten wzruszający moment pokazał, jak piękną wartością jest miłość do ojczyzny.

dzu

  

„Festiwal Filmowy”

Urszula Nakielska

„Festiwal Filmowy”

W naszej szkole 6 listopada 2018 roku odbył się IV Warszawski Uczniowski Festiwal Filmowy. Tym razem motywem przewodnim konkursu było hasło „Wolność według mnie to…” W ten sposób nawiązaliśmy do obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę w 1918 roku.

Finałowa gala odbyła się na sali gimnastyczne zamienionej dzięki pomysłowości i wysiłkowi uczniów drugich klas w przytulną klubową przestrzeń pełną foteli, kwiatów i oczywiście pysznych przekąsek. W skład jury wchodzili uczniowie i nauczyciele, w tym pani dyrektor Jolanta Kaczmara i reprezentująca Urząd Dzielnicy Targówek, pani Joanna Kajka, Dzielnicowy Koordynator Edukacji Kulturalnej.

Filmy pokazane na gali wykonane były różną techniką i w różnych konwencjach – od poważnej, przez symboliczną, formy reportażowe, aż po komediowe, czy nawet eksperymentalne ujęcie tematu. Wolność potraktowano jako temat filozoficznych dociekań, ulicznej sondy, naukowej prezentacji. Wreszcie w innych filmach hasło to stało się punktem wyjścia dla autoprezentacji, podkreślenia indywidualności, własnych potrzeb i własnej oceny rzeczywistości.

Prace uczniów, jak lustra, okazały się odbiciem współczesnego pojmowania i wartościowania wolności przez młodych ludzi. Skłoniły do refleksji, zainspirowały. Przez prawie dwie godziny wspólnego oglądania wszyscy na sali słuchali, patrzyli, jak można rozumieć wolność i jednocześnie każdy mógł to w swoim filmie wyrazić.

Czy wzajemne słuchanie, szacunek dla wypowiedzi drugiego człowieka, jego zdania można nazwać przestrzenią wolności? Zdecydowanie tak.

dzu

 

„Dziary? Nie do wiary!…”

Urszula Nakielska

„Dziary? Nie do wiary!…”

Klasa 1C wyruszyła na podbój sztuki współczesnej. Tym razem w galerii Zachęta eksponowana była wystawa ukazująca zdjęcia wytatuowanych mężczyzn z 2 połowy XX wieku, raczej kojarzonych z mniej ambitną i mniej moralną sferą społeczną…  Ten dokumentalny zapis autor, Maurycy Gomulicki, zatytułował „Dziary” nawiązując do ówczesnej grypsery gitowców. Intrygujące rysunki naskórne oddawały dawną obyczajowość, mentalność, były też swoistą wyprawą w czasy młodego Johna Travolty oraz filmów płaszcza i szpady.

Jednak prawdziwą ucztą dla młodych adeptów eksperymentu i prowokacji artystycznej okazała się wystawa „Co po Janie Cybisie?”. Za informatorem galerii możemy przytoczyć, że „Ta przekrojowa wystawa polskiego malarstwa XX i XXI wieku obejmuje szerokie spektrum dzieł wybitnych polskich twórców wpisujących się w kluczowe nurty historii sztuki i aktualne prądy artystyczne. Międzypokoleniowy, problemowy pokaz przypomina starsze oraz przywołuje najnowsze postawy ponad czterdziestu artystów zanurzonych w medium malarstwa.” Tak… Nie dziwi zatem, że pod wrażeniem była towarzysząca nam wychowawczyni klasy, zadeklarowana matematyk i zwolenniczka klasycznej estetyki w sztuce. Dadaizm, ekspresjonizm, fowizm, hiperrealizm, minimalizm, street art, pop art, abstrakcjonizm… okazały się porywającą dawką artystycznych sposobów komunikowania się z odbiorcą.

Jednak wyjście klasy 1c było zdecydowanie kreatywne! Przed zwiedzaniem wystawy uczniowie otrzymali zadanie wykonania serii zdjęć w Ogrodzie Saskim. Kryterium oceny prac było tylko jedno: ma być ciekawie!… Już wkrótce prezentacja fotografii w szkolnej galerii!

dzu

 

Schuman – szkoła dobrych relacji.

Urszula Nakielska

Schuman – szkoła dobrych relacji.

Połowa października oznacza między innymi rocznicę powołania Komisji Edukacji Narodowej.         W potocznym określeniu jest to Dzień Nauczyciela. Także w tym roku uczniowie naszej szkoły postanowili uhonorować pracę swoich opiekunów.

Prym wiodły pod tym względem klasy ostatniego rocznika Gimnazjum nr 142. Uczniowie z klasy 3/5 przygotowali pyszne torty, które pokój nauczycielski zamienił w ogród słodkich smaków oraz czekoladowych i waniliowych aromatów. Wszyscy nauczyciele otrzymali także kwiaty, serdeczne życzenia i to, co najcenniejsze, uczniowskie uśmiechy.

Dodatkowo samorząd uczniowski gimnazjum przygotował happening – akcję plakatową na terenie całej szkoły. Widoczne na kartkach hasła, aforyzmy w refleksyjny, a czasem w żartobliwy sposób, ujmowały pracę pedagogów, świat szkoły. Członkowie samorządu przeprowadzili też wśród uczniów ankietę, którą nazwali „nauczycielskimi Oscarami” – po przeliczeniu głosów triumfowali w trzech kategoriach: pan Michał Szwedo jako Najlepszy nauczyciel, pan Jacek Baczkura jako Nauczyciel z największym  poczuciem humoru, pani Kamila Modzelewska jak Nauczyciel najbardziej bezpośredni, szczery.

Chociaż 14. października wypadł w niedzielę, piątkowe i poniedziałkowe życzenia, plakaty, kwiaty i „małe co nieco”, sprawiły, że Schuman po raz kolejny dał sygnał, że 137 LO w Warszawie okazało się miejscem partnerskiej współpracy i dobrych relacji.

dzu