Blog

Mikołajki w Schumanie

Grażyna Grzegorczyk

Za oknem zrobiło się chłodno. Nadszedł mroźny, zimowy czas. W sklepach pojawiły się odświętne wystawy. Wszystkie te znaki mogły oznaczać tylko jedno – coraz bliżej Święta! Świąteczny nastrój  w dniu świętego Mikołaja, czyli mikołajki, nawiedził także naszą szkołę! Cały budynek został oświetlony jasnymi światłami, które swoim blaskiem przypominają gwiazdy na niebie. Pojawiło się także świąteczne drzewko – symbol świat – zjawiskowa choinka!

O świąteczny klimat zadbali także zarówno uczniowie, jak i nauczyciele! Na szkolnych korytarzach  mogliśmy dziś spotkać ubranych na czerwono licznych, wesołych i silnych pomocników Mikołaja, a także piękne Mikołajki! Co ciekawe, pojawiły się także renifery oraz świąteczne elfy. Niektórzy widzieli także samego świętego Mikołaja, jednak to niepotwierdzone informacje.

Dla najbardziej wytrwałych uczniów, którzy doczekali do momentu, kiedy na zewnątrz zapadł zmrok, a szkolne korytarze skryły się w głębiach granatowego koloru – miłą niespodzianką okazał się wspaniały blask choinki i świątecznych światełek…

Refleksje są zatem nieuniknione i prowadzą do jedynego słusznego stwierdzenia: magiczny czas zbliża się wielkimi krokami! I dobrze, bo wszyscy czekamy na niego z utęsknieniem!

Piotr Stańczewski kl. 2 B

  

„Poza podręcznik – poznaj swojego wieszcza.”

Urszula Nakielska

„Poza podręcznik – poznaj swojego wieszcza.”

W środę 28. listopada 2018 roku klasa 2a wraz wybrała się do Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza. Z racji, iż epokę romantyzmu klasa zaczęła omawiać już na początku roku szkolnego, wszyscy postanowili dowiedzieć się czegoś więcej o prekursorze i wielkim twórcy polskiego romantyzmu.
Pierwszym etapem zwiedzania była wystawa artysty Stasys’a Eidrigevičius’a. Uchwycił on w czarno-białych barwach Litwę, z drugiej połowy XX wieku, tym samym próbując przenieść się na Litwę uchwyconą w utworach A. Mickiewicza. Zaprezentowano tu również nigdy nieopublikowane ilustracje do ballad Mickiewicza oraz „Smutki” czyli smutne twarze wykonane z korzeni pozostałych po budowie domu Stasys’a.
Następnie przeszliśmy do pomieszczenia z obrazami i przedmiotami A. Mickiewicza, takimi jak kufer, który dostał od swojej matki czy fotel. Przewodnik szczegółowo streścił życiorys artysty oraz opowiadał o nim wiele ciekawostek. Okazało się, że wspomniany kuferek jest szczególnie cenny jako symbol podróżniczego życia naszego wieszcza.
Ostatnim i najciekawszym etapem zwiedzania była ekspozycja „Adam Mickiewicz 1798- 1855”. Jest to wystawa ukazująca prywatną stronę poety – jego środowisko, rodzinę i działalność. Znajduje się tam wiele portretów – zarówno A. Mickiewicza jak i jego rodziny i przyjaciół, oryginalnych rękopisów, np. fragmentu z „Pana Tadeusza”, a nawet pióro którym pisał oraz meble z rodzinnego domu. Był też portret Andrzeja Towiańskiego, którego Koło Sprawy Bożej tak silnie utrwaliło ideę mesjanizmu w polskim romantyzmie. Ekspozycja mieściła się w czterech pokojach i w każdym z nich został przedstawiony inny etap życia poety.
Podsumowując, wycieczka była bardzo dobrą odskocznią od zajęć w szkole oraz dobrym przygotowaniem do matury. Poznanie A. Mickiewicza także z innej niż „podręcznikowej” strony okazało się interesującym przeżyciem.
Natalia Szczepańska kl. 2A

„Podróż w czasie. Muzeum PRL.”

Urszula Nakielska

„Podróż w czasie. Muzeum PRL.”

26 listopada udaliśmy się do muzeum „Czar PRL”, które przeniosło nas do okresu PRL. Budynek całego obiektu był bardzo niepozorny, wręcz obskurny. Prowadziła do niego mała, wąska uliczka wyłożona kamieniami (tzw. kocimi łbami) pewnie jeszcze przed wojną. Natomiast kamienica, w której znajdowała się wystawa, wtapiała się w otoczenie w ten sposób, że całość tworzyła specyficzną atmosferę do naszej podróży w czasie.
Pomieszczenie, które zwiedziliśmy było niewielkie, ale doskonale oddawało czasy PRL. Przy wejściu przywitała nas miła pani przewodnik. Miała ona niezwykłe poczucie humoru. Przedstawiła nam ideę muzeum, nie zanudzając nas przy tym. Dzięki niej zobaczyliśmy, jak wyglądało życie mieszkańców Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, czyli Polski z okresu komunizmu. Poznaliśmy też gabinet sekretarza Partii oraz poznaliśmy techniki działań i cele ówczesnej opozycji.
Widzieliśmy również wiele eksponatów, którymi były oryginalne przedmioty codziennego użytku w tamtych czasach. Zaskoczyło nas, jak świetnie Polacy radzili sobie w tak trudnych warunkach życiowych. Brakowało wówczas często odpowiedniej ilości jedzenia, wielu urządzeń, sprzętów domowych czy nawet najbardziej podstawowych artykułów higieny (dlatego wymyślono wtedy na przykład zastępczy papier toaletowy albo wyroby czekoladopodobne). Olbrzymim kłopotem była za mała ilość mieszkań i niewielka przestrzeń mieszkalna. Sprawiło to, że zaczęliśmy bardziej doceniać to, co mamy.
Wycieczka była bardzo ciekawa i świetnie się na niej bawiliśmy. Skorzystaliśmy z budki telefonicznej z tamtego okresu. Mogliśmy na chwilę zamienić się w kierowców motoroweru Komar, a nawet przymierzyć płaszcze z epoki, no i słynne buty Relaxy… Niektórzy z nas kupili w stylizowanym sklepiku nawet słodycze i oranżadę, taką, jak za czasów PRL.

Olga Zakrzewska kl. 3/3

„Omoiyari czyli Obrazki z Japonii!”

Urszula Nakielska

„Omoiyari czyli Obrazki z Japonii!”

Uczniowie CXXXVII LO z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Roberta Schumana w Warszawie uczestniczyli w II edycji zajęć  „Zwrotnik Kultury – Akademia Animatorów w Muzeum Azji i Pacyfiku”. Pod kierunkiem naszego anglisty i zarazem japonisty, pana Tadeusza Jaworskiego, przygotowali oni niezwykle ciekawy film o współczesnym Kraju Kwitnącej Wiśni.

Fabularyzowany dokument pod tytułem „Co za kraj: Obrazki z Japonii – Maski widzialne i niewidzialne” miał swoją premierę 26 listopada 2018 roku. Zrealizowało go łącznie około 45 uczniów. Zdjęcia powstawały w różnych plenerach warszawskich, a także na terenie szkoły. Sam montaż zajął prawie dwa tygodnie. Jednak produkcję filmową poprzedzały warsztaty tematyczne, konsultacje, które zaczęły się już pod koniec września.

By stworzyć fabularyzowany dokument możliwie mocno osadzony w japońskich realiach, uczniowie w dużej mierze wypowiadali się w języku japońskim (na ekranie pojawiały się napisy polskie) – ukazując wybrane aspekty życia społecznego i obyczajowości. Poprzez udział w scenkach rodzajowych oraz komentarze narratorów, uczniowie przekazywali wiedzę o Japonii, wyjaśniając nietypowe dla zachodniej kultury przykłady zachowań oraz ich genezę .

Jako punkt wyjścia dla nieco satyrycznego odcienia fabuły wybrana została wyjątkowa  powszechność noszenia masek w miejscach publicznych, co było okazją do ukazania jednej z zasadniczych cech mentalności Japończyków – troski o harmonijne relacje w społeczeństwie i w grupie.

Cecha dążenia do harmonii oraz motyw masek – tym razem niewidzialnych – przewijały się także w drugiej części filmu w kolejnych dialogach, scenach i komentarzach, ukazujących pedantyczną i niezwykle kurtuazyjną obsługę klienta, pracowitość: m.in. uznawanie nadgodzin za normę czyli gotowość do poświęcenia się dla grupy. Komentarze aktorów i narratorów podkreślały też bardziej „ludzką” twarz Japonii – tłumacząc, że przyjęte konwencje zachowania i etykieta nie wykluczają przecież prawdziwej życzliwości.

Wreszcie symbol relacji społecznych: pojęcie „omoiyari” – tłumaczone jako wzajemna spolegliwość i samodyscyplina – ukształtowane zostało częściowo przez trudne warunki naturalne, ale także pod wpływem konfucjanizmu i innych prądów kulturowych. Podkreśla to mentalność Japończyków – duch współpracy i solidarności, lojalność wobec grupy i kraju, pragmatyzm  i efektywność pracy, poczucie wyjątkowości narodowej ukształtowanej przez narodową religię „shinto”…

Na premierze filmu  widownia była zapełniona po brzegi. Tuż po ostatnim ujęciu zagrzmiały oklaski, a jego młodzi twórcy usłyszeli słowa pochwały i gratulacje. „Obrazki z Japonii” okazały się świetnym połączeniem edukacyjnej przygody, integracji i dobrej zabawy. Brawo! Czekamy już na kolejny film! Jikai wo tanoshimi ni mata ne!

Poniżej link do filmu:

https://drive.google.com/file/d/10qbFSA0I0Vp0oBLNV-vpq5EX4NLXSygc/view?ts=5bfc1f3a

Wręczenie dyplomów DSD I

Urszula Nakielska

Wręczenie dyplomów DSD I

23 listopada w naszym liceum był szczególnym dniem, ponieważ pani dyrektor wręczyła uczniom Niemieckie Dyplomy Języka Niemieckiego (Deutsches Sprachdiplom I).

Otrzymanie dyplomu było uwieńczeniem trzyletniej pracy uczniów i nauczycieli, którzy włożyli dużo pracy i wysiłku, aby osiągnąć tak wysoki poziom języka.

Pani dyrektor serdecznie pogratulowała uczniom sukcesu i życzyła im wytrwałości w dalszej nauce języka niemieckiego.

Warto wspomnieć, że w naszym liceum uczniowie mogą kontynuować naukę języka niemieckiego i przygotowywać się do drugiego stopnia egzaminu DSD, tym razem na poziomie B2/C1.

Uzyskanie Niemieckiego Dyplomu Językowego – Deutsches Sprachdiplom II jest świadectwem doskonałej znajomości języka niemieckiego, przepustką na wszystkie wyższe uczelnie w Niemczech oraz zwiększa szanse na zatrudnienie na polskim i europejskim rynku pracy.
Aneta Kmiecik

Stypendium Prezesa Rady Ministrów dla ucznia CXXXVII LO z Oddziałami Dwujęzycznymi im. R. Schumana

Grażyna Grzegorczyk

26 listopada uczeń CXXXVII Liceum Ogólnokształcącego im. Roberta Schumana z klasy 2B Jakub Wierzbicki wraz z Panią dyrektor Joanną Krawczyk udał się na galę odebrania Stypendium Prezesa Rady Ministrów, która odbyła się w Wyższej Szkole Menadżerskiej na ul. Kawęczyńskiej w Warszawie.

Aby uzyskać takie stypendium należy spełnić jedno z wymaganych kryteriów:

  1. uczeń otrzymał promocję z wyróżnieniem, uzyskując przy tym najwyższą w danej szkole średnią ocen (średnia co najmniej 4,75), lub
  2. uczeń wykazuje szczególne uzdolnienia w co najmniej jednej dziedzinie wiedzy, uzyskując w niej najwyższe wyniki, a w pozostałych dziedzinach wiedzy wyniki co najmniej dobre.

Wydarzenie składało się z trzech części. W części oficjalnej,  zebrane osoby odśpiewały Hymn Polski oraz przemówienia wygłosili goście honorowi : Kurator Województwa Mazowieckiego, Dyrektor Generalny Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów. Następnie odbyła się część artystyczna. Chór z liceum ogólnokształcącego zaśpiewał trzy piosenki z repertuaru Czesława Niemena oraz Dawida Podsiadło. W ostatniej części przystąpiono do wręczania dyplomów stypendialnych. Dyplomy wręczali p. Minister Marek Suski oraz Mazowiecki Kurator Oświaty p. Aurelia Michałowska. Wytypowanych było 512 osób na całe Województwo Mazowieckie, w tym z samej z Warszawy ponad 270 osób.

Gratulujemy Jakubowi Wierzbickiemu z klasy 2B, który otrzymał Stypendium i który kontynuuje chlubną tradycję przyznawania tych wyróżnień uczniom naszej szkoły.

   

Recytujemy śpiewająco

Grażyna Grzegorczyk

Za oknami szaro i buro, wszyscy wyczekują białego puchu i magicznych świąt, jednak kto powiedział, że w zimę nie można mówić o miłości?

Zespół Szkół nr 34 ogłosił konkurs poetycko – wokalny „Cóż wiemy o miłości?” dla uczniów gimnazjum i liceum. 23 listopada odbyły się przesłuchania, w których chętnie wzięły udział nasze uczennice z gimnazjum.

Jury, po przesłuchaniu uczestników i naradzie, ogłosiło wyniki.

Wśród gimnazjalistów w kategorii wokalnej 1 miejsce zajęła Natalia Gromulska (z klasy 3/5) z piosenką Adele „When we were uoung”, a w kategorii recytacja 1 miejsce zajęła Oliwia Ostrowska (z klasy 3/2) z wierszem Adama Asnyka „Jednego serca”.

Nasze uczennice otrzymały torby, dyplomy, słodkie upominki i gadżety w postaci pendriva. W konkursie brały także udział: Wiktoria Zalewska oraz Maria Godek, które również otrzymały pamiątkowe torby i dyplomy.

Grażyna Grzegorczyk